Uspoloassn.su

Модные новинки
0 просмотров
Рейтинг статьи
1 звезда2 звезды3 звезды4 звезды5 звезд
Загрузка...

Брыль Янка

Брыль Янка

Живая память

Михаил Шолохов, Довженко Александр Петрович, Кожевников Вадим Михайлович, Буков Емилиан Нестерович, Аркадий Первенцев, Семенихин Геннадий Александрович, Мянник Эдуард и др.

Выпуск роман-газеты посвящён 25-летию Победы. Сборник содержит рассказы писателей СССР, посвящённых событиям Великой Отечественной войны — на фронте и в тылу.

Я из огненной деревни.

Брыль Янка, Алесь Адамович, Владимир Колесник

Из общего количества 9200 белорусских деревень, сожженных гитлеровцами за годы Великой Отечественной войны, 4885 было уничтожено карателями. Полностью, со всеми жителями, убито 627 деревень, с частью.

Иду в родное

Сборник рассказов белорусского писателя Янки Брыля тематически охватывают разное время — от довоенных лет до сегодняшнего дня.

1. Ты мой лучший друг.

Я з вогненнай вёскі.

Брыль Янка, Калеснік Уладзімір Андрэевіч, Алесь Адамович

Тых, чые ўспаміны сабраны ў гэтай кнізе, даўно няма. Няма ўжо і тых, хто збіраў гэтыя ўспаміны, вандруючы ад вёскі да вёскі, па крупінках збіраючы чалавечую памяць, успаміны, перажыванні, сведчанні.

Муштук і папка

Ніжнія Байдуны

Выбраныя творы

У аднатомнік увайшлі найбольш значныя творы народнага пісьменніка Беларусі Янкі Брыля розных жанраў — аповесці, апавяданні, мініяцюры, эсэ, напісаныя за паўстагоддзе літаратурнай.

Рассказы

Сборник рассказов белорусского писателя Янки Брыля из книги «Иду в родное». Рассказы тематически охватывают разное время — от довоенных лет до сегодняшнего дня.

1. Ты мой лучший друг.

Повести

Янка Брыль — видный белорусский писатель, автор многих сборников повестей и рассказов, заслуженно пользующихся большой любовью советских читателей. Его произведении издавались на русском языке, на.

Ад сяўбы да жніва

Народны пісьменнік Беларусі Янка Брыль даўно, яшчэ сваімі першымі апавяданнямі пакарыў сэрцы чуйных да роднага слова чытачоў. Янка Брыль — сапраўдны паэт у прозе, адзін з глыбокіх нашых псіхолагаў.

Вітраж

Прыгажосць чалавека працы, жывыя праблемы нашай сучаснасці, роздум піеьменніка пра яго абавязак служэння роднаму народу, дружба народаў вялікай савецкай сям’і i краін сацыялістычнай садружнаеці.

Вячэрняе

У новую кнігу Я. Брыля, народнага пісьменніка Беларусі, лаўрэата Дзяржаўных прэмій увайшлі лірычныя запісы і мініяцюры, напісаныя ў розныя гады. Большасць іх у свой час не пабачыла свету з.

Блакітны зніч [Лірычнае]

«Блакітны зніч» — лірычная споведзь прызнанага майстра прозы пра сябе i свет, пра самых блізкіх людзей, пра светла-ўзнёслыя i сумна-трагічныя праявы быцця, пра ўсё тое, што дапамагае па-сапраўднаму.

Дзе скарб ваш

У новую кнігу народнага пісьменніка Беларусі Янкі Брыля ўвайшлі апавяданні «пра час i пра сябе», эсэ на вострыя тэмы сучаснасці, лірычныя запісы i мініяцюры, дзе i роздум пра найгалоўнейшае ў жыцці.

Жменя сонечных промняў

Дарогі, сустрэчы, уражанні. І вечны спадарошнік літаратара, памочнік яго памяці — блакнот. Год за годам, блакнот за блакнотам. Адно з запісанага ўвайшло ў аповесці, апавяданні, нарысы. Другое —.

З людзьмі і сам-насам

Новая кніга Янкі Брыля «З людзьмі i сам-насам» — своеасаблівы працяг такіх ягоных кніг, як «Жменя сонечных промняў», «Вітраж», «Вячэрняе», «Дзе скарб ваш», а таксама — цыклаў лірычных запісаў i.

Золак, убачаны здалёк

Самае жудаснае наступства вайны – тое, што гвалт робіцца нормай, пачынае ўспрымацца досыць спакойна. Варажнеча паміж людзьмі здаецца іншы раз проста вясёлай гульнёй, як у фінальнай сцэне аповесці.

Читайте так же:
Бридж для гитары телекастер

Наш Караткевіч

Янка Брыль раскрыўся галоўным чынам як рэаліст, а Уладзімір Караткевіч – пераважна як рамантык. Іх яднае духоўная роднасць. Яны блізкія лірычна-паэтычнай манерай пісьма, далучанасцю да кніжных.

Парастак

Новая кніга народнага пісьменніка Беларусі Янкі Брыля — гэта своеасаблівы працяг лірычнай споведзі аўтара пра свет i пра сябе, пра людзей далёкіх i блізкіх, пра свой радавод. Прызнаны майстра прозы.

Пішу як жыву [Аповесць, апавяданні, мініяцюры, эсэ]

Пражытае i перажытае Янкам Брылём за семдзесят пяць гадоў i расказакае вельмі ашчадна, але глыбока. Пражытае i перажытае разам з людзьмі — гэта i трагедыі, i няшчасці, i беды, i светлыя мары i.

Янка Брыль

Янка Брыль (Иван Антонович Брыль, белор. Іван Антонавіч Брыль ; 22 июля (4 августа) 1917, Одесса — 25 июля 2006, Минск) — белорусский советский писатель и переводчик. Народный писатель Белорусской ССР (1981). Лауреат Сталинской премии третьей степени (1952). Лауреат Государственной премии Белорусской ССР имени Якуба Коласа (1982).

Содержание

Биография [ | код ]

В 1922 году вместе с родителями переехал на их родину в Западную Беларусь (дер. Загора (Загорье) Кореличского района Гродненской области, в то время — Польша). В 1931 году окончил польскую семилетнюю школу, поступил в гимназию, однако не мог в ней учиться из-за материальных затруднений, занимался самообразованием. C 1938 года публиковал стихи и публицистику в виленском белорусском журнале «Шлях моладзі» («Путь молодежи»).

В 1939 году призван в польскую армию, служил в морской пехоте. В сентябре 1939 года под Гдыней попал в немецкий плен, осенью 1941 бежал и вернулся на родину; присоединился к советским партизанам. С октября 1942 года — связной партизанской бригады имени Жукова, с марта по июль 1944 года — партизан-разведчик бригады «Комсомолец», редактор газеты «Сцяг свабоды» («Знамя свободы», орган Мирского подпольного райкома ВКП(б)) и сатирического листка «Партызанскае жыгала» («Партизанское жало»). С октября 1944 года жил в Минске, работал в редакции газеты-плаката «Раздавім фашысцкую гадзіну» («Раздавим фашистскую гадину»), журналах «Вожык» («Ёжик»), «Маладосць» («Молодость»), «Полымя» («Пламя»), в Государственном издательстве Белорусской ССР.

C 1945 года член СП СССР. В 1966—1971 — секретарь правления Союза писателей Белорусской ССР. Дважды избирался депутатом Верховного Совета Белорусской ССР (1963—1967, 1980—1985). Председатель Белорусского отделения общества «СССР — Канада» (1967—1990), член Белорусского ПЕН-центра с 1989. Почетный член Национальной академии наук Беларуси (1994). [1] .

Янка Брыль скончался 25 июля 2006 года. Похоронен в Колодищах.

Семья [ | код ]

Внук — Антон Франтишек Брыль (род. 1982), поэт и переводчик на белорусский язык.

Награды и премии [ | код ]

  • два ордена Трудового Красного Знамени (1967, 1977) II степени (1985) (1987) (1955) (1991)
  • награждён советскими и польскими медалями
  • Народный писатель Белорусской ССР (1981) третьей степени (1952) — за повесть «У Забалоцці днее» («В Заболотье светает») (1950)
  • Государственной премии Белорусской ССР имени Якуба Коласа (1982) — за повесть «Золак, убачаны здалёк» («Заря, увиденная издалека»).
  • Литературная премия имени Якуба Коласа (1963) — за книгу «Працяг размовы» («Продолжение разговора»)
  • В Польше награждён премиями — за переводы польской литературы и укрепление дружбы между народами им. В. Петшака (1972) и авторского объединения «ЗАИКС» (1975)
  • Почётная грамота Президиума Верховного Совета Республики Беларусь (1 апреля 1996) — за большой личный вклад в развитие и расширение контактов между общественностью Беларуси и мировым сообществом[2]
Читайте так же:
Как набрать петли для воротника по краю горловины

Произведения [ | код ]

Перу Янки Брыля принадлежат сборники «Апавяданні» («Рассказы», 1946), «Зелёная школа», «Липка и клёник», «Вераснёвая рунь» («Сентябрьская озимь», 1949), «Пачатак сталасці» («Начало зрелости», 1957), «Працяг размовы» («Продолжение разговора», 1962), «Акраец хлеба» («Краюха хлеба», 1977), «Сёння і памяць» («Сегодняшний день и память», 1985), «Ад сяўбы да жніва» («От сева до жатвы», 1987), повести «Сірочы хлеб» («Сиротский хлеб»), «У Забалоцці днее» («В Заболотье светает», 1950), «На Быстранцы» («На Быстрянке», 1955), «Мой край родной» (1960), «Ещё раз первый снег» (197), «Ніжнія Байдуны» («Нижние Байдуны», 1975), «Золак, убачаны здалёк» («Заря, увиденная издалека», 1978), роман «Птушкі і гнёзды» («Птицы и гнезда», 1963), книги лирических миниатюр «Жменя сонечных промняў» («Горсть солнечных лучей», 1965), «Вітраж» («Витраж», 1972), «Муштук i папка» («Мундштук и папка», 1990). В соавторстве с Алесем Адамовичем и Владимиром Колесником написал документальную книгу «Я из огненной деревни…» (1975). Издал несколько книг прозы для детей, сборники литературно-критических статей.

Переводы [ | код ]

Янка Брыль известен также как переводчик с русского, украинского и польского языков. В его переводе на белорусский язык вышли отдельные произведения Л. Н. Толстого, А. П. Чехова, М. Горького, П. П. Бажова и мн. др.

Краткое содержание янка брыль маци

Действие произведения происходит в бывшей западной Беларуси, которая в 1921 году была отдана под власть Польши. В начале повести Данику было всего семь лет. Он по-детски смотрит на мир и живет своими детскими радостями и расстройствами. Обидно, а иногда горько и больно, когда тебя дразнят, особенно нищим. Иной раз можно потерпеть, но чаще всего нужно не давать себя в обиду, отбиваться, а иногда убегать плача и звать на помощь мать. Данику очень хочется в школу. Она манит мальчика новым незнакомым миром, в котором живут старшие ученики, а еще очень хочется обуть новые блестящие сапожки (первые в жизни!), что мама купила к школе. В конце повести Данику двенадцать лет и среди одноклассников выделяется особыми способностями к науке. Он не может мириться с тем, что в школе дети учатся на чужом языке, что его богатые одноклассники насмехаются над бедности. Большое влияние на Даника оказали условия жизни, а также взрослые. Ему посчастливилось встретиться с прекрасными учителями: деревенским человеком Николаем Кужалевічам и польской учительницей пани Мар’яй. Николай Кужалевіч открыл Данику силу единства, братства рабочих, говорил про национальное достоинство белорусов. Пани Марья пробудила любовь и уважение к польскому народу, показала Данику рабочую Польшу, богатство ее литературы и языка. Прошло время — и уже сам Малец сплачивал вокруг себя одноклассников, детей бедноты, чтобы все держались друг друга. Но жизнь сутыкала героя и с другими учителями, таких, как Цаба, Рузя, Дулемба. Мальчик не мог назвать их своими учителями, потому что те ненавидели учеников, оскорбляли их, и особенно презрительно относились к детям белорусов. И главный герой повести сам стал учить своих ровесников читать на родном языке. Парень много думал, анализировал увиденное и услышанное, искал ответы на вопросы, которые ставила перед ним жизнь. Поэтому в конце повести Даник — не просто мальчик, а сын своего народа и спасатель своего родного языка

Читайте так же:
Как избавиться от запаха кожзама?

Егеменді еліміздің Елордасы Астана қаласына мерейлі 10 жыл толып отыр. Осы мерейтойдың құрметіне орай аудан мектептерінің оқушылары арасында «Астана – елдің жүрегі» атты шығармалар конкурсы ұйымдастырылған болатын. Сіздердің назарларыңызға жүлделі орындарға ие болған оқушылардың шығармаларынан үзінді келітіп отырмыз: <span>Тәуелсіздік басымызға кондырған ең басты бакыт-өз таңдауымызды өзіміз жасауымыз, өз болашағымызды озіміз болжауымыз. Осындай таңдаудың бірі — ел Астанасын Сарыарканың киелі аспаны астына, қазақ топырағының кіндік тұсына кошіруіміз. Бұл, шешімнің қаншалыкты манызды екенін әрбір Қазакстандық жақсы біледі. Ал, жас Астана болса, жыл сайын жайнап көркейе түсуде. Бас аяғы он жылдың ішінде әлем жұртшылығы таныған айбыны аскақ шаһарлардың қатарына қосылды. Елордамыз ел кіндігі Арка төрінде тутіккелі бері тәуелсіз республикамыздың өрлеуі мен өркендеуінің басты нышанына айналды. Ол еліміздің ірі саяси жзне экономикалық, мәдени орталығына айналып отыр. Мен өз Отанымды, Астанамды мақтан тұтамын ! Ғажайып шаһар тек біздің ғана емес, дүние жүзіне зиялылық нұрын төгетін тоғыз жолдын торабыңдағы Еуразияның сәулетті қаласына айналып отыр.

</span><span>Славный город Астана Столица суверенного страны исполнилось 10 лет. В честь этого юбилея среди учащихся школ района «Астана – сердце страны» конкурс сочинений. Мы предлагаем вашему вниманию отрывки произведений, келітіп учащихся, занявших призовые места: бакыт кондырған Независимости произошло самое главное-мы должны сами свой выбор, свое будущее озіміз болжауымыз. Из такого выбора — Сарыарканың небо Столицы под святой, почвы казахской кошіруіміз напротив пупка. Это хорошо знает каждый, что в Казахстанских қаншалыкты значимые решения. А, если лет, ежегодно преображается на виду. Мировая общественность, в том числе признания, аскақ доблесть, я вошел в акмолинской области стал чемпионом мира. Столица страны, стал символом процветания нашей независимой республики и продвижение в интернете-главная Арка с тутіккелі эпицентр. Он жзне страны, политической экономической, культурной, становится в центр. И своей Родиной, горжусь тем, что Астанамды ! Только наш город не только удивительно, ведь по всему миру в Евразии становится сливной девять торабыңдағы архитектуры интеллектуального пути.</span>

ПАМЁР ЯНКА БРЫЛЬ

Янка Брыль нарадзiўся ў Адэсе ў 1917 годзе. Праз пяць год разам з бацькамi пераехаў у вёску Загора, что ў Заходняй Беларусi. Там Янка скончыў польскую сямiгодку, займаўся самаадукацыяй, працаваў на гаспадарцы. У 1939 годзе, калi будучаму пiсьменнiку споўнiлася двадцаць два гады, яго прызвалi ў польскае войска. Праз колькi месяцаў ён трапляе ў нямецкi палон пад Гдыняй. I толькi праз два гады Янку Брылю пашчасцiла збегчы на радзiму.

Читайте так же:
Ткань джинса или джинса ударение

Там Янка Брыль пайшоў у партызаны: спачатку быў ў брыгадзе iмя Жукава Баранавiцкага злучэння, потым у брыгадзе «Камсамолец». Адначасова з гэтым рэдагуе газету «Сцяг свабоды» i сатырычны антыфашысцкi лiсток «Партызанскае жыгала».

З 1944 года Янка Брыль жыве ў Мiнску, працуе ў «Вожыку», «Маладосцi», «Раздавiм фашысцкую гадзiну», «Полымi» i г.д. З 1966 па 1971 гг. – сакратар праўлення Саюза пiсьменнiкаў БССР, двойчы выбiраўся дэпутатам Вярхоўнага Савету БССР, старшыньстваваў у Беларускiм аддзяленнi таварыства «СССР – Канада», з 1945 года – сябар Саюза пiсьменнiкаў, а з 1989 года – Беларускага ПЭН-цэнтра.

Як паэт i публiцыст пачаў друкавацца ў 1938 годзе. Тады выйшаў вiленскi беларускi часопiс «Шлях моладзi». Аўтар шматлiкiх кнiг апавяданняў i аповесцяў «Нёманскiя казакi», «Вераснёвая рунь», «I смех, i бяда», «Працяг размовы» i г.д., лiрычных мiнiяцюр «Ты жывеш», «Сёння i памяць», «Ад сяўбы да жнiва», «На сцежцы – дзецям», напiсаў раманы «Гранiца», «Птушкi i гнёзды». У суаўтарстве з Уладзiмiрам Калеснiкавым i Алесям Адамовiчам напiсаў кнiгу «Я з вогненнай вёскi».
Пахаваюць Янку Брыля сёння, 27 ліпеня, на могілках у Калодзішчах.

ШТО ПРЫЙДЗЕ ВАМ НА ПАМЯЦЬ, КАЛІ ВЫ ЎЗГАДАЕЦЕ ЯНКУ БРЫЛЯ?

Юрась БАРЫСЕВІЧ, літаратар, мастак:

– Янка Брыль заўсёды ўяўляўся нам, новаму пакаленню пісьменнікаў, зубрам беларускай літаратуры. Тады, дзесяць год таму, мы крыху кпілі з яго. Пакаленне Бум-Бам-Літа напісала шмат сцёбных вершаў у стылістыцы Брыля, Альгерд Бахарэвіч зрабіў нават аудыё-перформанс, у якім іранізаваў над Янкам. Тады гэта ўспрымалася вельмі скандальна. Вольга Іпатава, тагачасная старшыня Саюза пісьменнікаў, нават забараніла Альгерду ўваходзіць у Дом літаратараў.

Тым не менш, мы заўсёды паважалі Янку Брыля. Гэта сапраўды адзін з самых таленавітых беларускіх літаратараў.
Мне асабіста на памяць прыйдзе сам Янка Брыль. Гэта быў сапраўдны велікан пад два метры росту, нягледзячы на тое, што прозу пісаў ён кароткую.

Валянцін АКУДОВІЧ, філосаф:

– Гэта быў вялікі чалавек і вялікі пісьменнік. Я неверагодна любіў яго і яго творчасць, а таксама тое, як ён пражыў сваё жыццё.
Найперш мне будзе ўзгадвацца ягоны “Золак, убачаны здалёк”. У беларускай літаратуры гэта твор практычна не мае роўных.

ВЫТРЫМКI З НЕКАТОРЫХ IНТЭРВЬЮ

«Бацьку я амаль ня памятаю – ён памёр, калі мне было шэсць гадоў. Гадаваўся я пры маме – меньшанькі, па ліку дзесяты ў сям’і, можна сказаць, любімчык».

«З маёй першай кніжкі апавяданняў дырэктарам выдавецтва М.Клімковічам было знята некалькі рэчаў – з цэнзурных меркаванняў. Асабліва шмат «рэзалі» мае запісы. Калі выходзіў мой чатырохтомавік у 1967-1968 гг., мяне паклікалі ў выдавецтва й паказалі ці не тушшу замазаныя, павыкрэсліваныя, каб я не мог вярнуць, цэлыя старонкі запісаў.

Тое самае адбывалася з «Птушкамі i гнёздамі». Прычым у адным выданні мне ўдавалася сёе-тое праціснуць, а ў другім – не. І толькі ў трохтомавіку 1993 г. раман пайшоў у тым выглядзе, у якім я яго напісаў. Я не павінен быў гаварыць, што былі два віды палону. Была вялікая розніца, як утрымліваліся ў палоне грамадзяне Польшчы i савецкія салдаты. Бо СССР, як вядома, не падпісаў Жэнеўскае пагадненне. Знаходзячыся як салдат польскага войска ў нямецкім палоне, я аднойчы трапіў у савецкае консульства ў Берліне. Рэч у тым, што немцы, рыхтуючыся да вайны з СССР, вызвалялі лагеры ад палонных, захопленых падчас вайны з Польшчай. 4 чэрвеня 1941 г. я быў вызвалены i пераведзены на завод пад нагляд паліцыі. Там мы запаўнялі анкеты для вяртання дахаты. А анкеты поштай жа не пашлеш – мы па чарзе мусілі вазіць іх у Берлін. І вось апошняя чарга прыпала мне – я быў у консульстве 21 чэрвеня, за дзень да вайны. Я глядзеў на партрэт Сталіна на сцяне й думаў: Божа, куды я вяртаюся, і што там са мной будзе?! Усё гэта адбываецца i з героем рамана Алесем Руневічам. І кожнага разу сцэна ў консульстве выкідалася цэнзарамі».

Читайте так же:
Пассат универсал или гольф универсал что лучше

«Цяпер зiгзагамі машыны з зацемненымі вокнамі лятаюць, каб хаця хто не зачапіў… А тады я падымаюся па мiнскай вуліцы Маркса, а Машэраў ідзе насустрач. Следам за ім, праз крокаў дзесяць, адзін, спартовага выгляду, малады чалавек. Калі мяне Машэраў спыніў, і мы загаварылі, той, ззаду, зрабіў выгляд, што закурвае. А Машэраў кажа: «Я тваю апошнюю рэч прачытаў і не вельмі зразумеў. Цяпер перачытаў – нядрэнна». І гэта гаворыць Першы сакратар ЦК КПБ пісьменніку! Пра што гэта сведчыць? Пра сапраўдную інтэлігентнасць дзяржаўнага дзеяча. Ён гэтым вызначаўся».

«Уся «возня» з гэтак званым аб’яднаннем Беларусі i Расiі – гэта незразумела i непрымальна. Я не мыслю сябе без Талстога, Чэхава, Пушкіна, Гогаля, без украінцаў, латышоў, літоўцаў. Але ж мне ніхто не перашкаджае быць самастойным беларусам і любіць сваіх суседзяў не ўпарадку падначаленасці, а як свабодны свабоднага, як шчаслівы шчаслівага».

«Калi б беларусу загадалі быць беларусам, які б гэта быў выдатны беларус!»

«Калі я пісаў на кухні ў заходнебеларускай хаце матчынай, тады я і паняцця не меў пра цэнзуру. Лямпа-газоўка, папера і цёмная ноч. Пасля працы сядзеў, пісаў. А потым у савецкі час з`явілася цэнзура. Як аказалася, надоўга. Але калі гаварыць пра канец 1980-х – пачатак 1990-х гадоў, то мы вельмі дрэнна выкарысталі гэты час у сэнсе разумнай бесцэнзурнасці. Некаторыя спрыяльны час патрацілі на ёрнічанне, на ляпанне нечага пустога. Чытаеш і думаеш – ат, не хапала табе цэнзуры, можна было б і не гаварыць такой пустаты, як гаворыш. Трэба найперш разнявольвацца самім, каб не быць рэдактарам самому сабе. Да чаго нас прывучыла эпоха сацрэалізму? Сам сябе рэдагуеш. Пішаш і думаеш: пройдзе гэта ці не пройдзе? Трэба пісаць, гаварыць усё, што “Бог на душу положил“».

голоса
Рейтинг статьи
Ссылка на основную публикацию
Adblock
detector